De polder
Hier loop ik dan, door de polder, weidse vergezichten, groen, stilte, ruimte, alles om me heen ademt rust en groei tegelijk. Door de beweging, mijn benen geven zelf al aan of dat snel of langzaam gaat, voel ik me aankomen, contact maken met mijn innerlijk. Als ik bovenop de dijk stilsta en over het landschap kijk, zie ik het water, opgejaagd of rimpelloos, de grazende koeien, de witte en bruine ganzen, hier is alles goed, precies zoals het is. Op deze momenten voel ik me verbonden met de natuur en de stroom van het leven.
Samen wandelen
Soms neem ik een groep wandelaars mee. Open Inschrijving voor deze tocht, dus men hoeft elkaar niet te kennen. Hun vragen hebben te maken met werk en de ontwikkeling van hun loopbaan. Als eerste laat ik ze delen in mijn ervaringen in de polder. Hoe voelt het hier ? Wat hoor en zie je? Loop eens wat langzamer, merk je dan verschil? En wat gebeurt er als je stil staat?, echt 5 minuten lang en dan ook niets zeggen…
Stilte
Lopen in stilte geeft wat afstand tot de dagelijkse beslommeringen en daarmee aandacht voor jezelf.
Doordat het hoofd leeg raakt kunnen we meer ons lichaam voelen, dat zorgt ervoor dat we de ruimte kunnen ervaren. Het lijkt alsof de luiken opengaan. Het beeld wordt groter. Grappig dat de beweging er al is, we lopen immers. Juist dat wisselende tempo zorgt voor ontdekkingen.
Horizon
De gespreksonderwerpen die door vragen of opdrachten worden ingebracht, blijken in de natuur gemakkelijker bespreekbaar. De lopers zijn nu in staat om verder te kijken dan de eerste horizon.
Hoe ben je hier gekomen? Wat als alles mogelijk was? Gaan we dromen? Nou waarom eigenlijk niet? Wensen en verlangens kun je zien als voorgevoelens, als je ze serieus neemt opent er zich een nieuwe weg.
Metafoor
Neem de loopbaanwandeling eens als een metafoor. We lopen door de open polder, steken een dijk over, dan een drukke weg, opnieuw komen we in de rust tot onszelf en in het gesprek. Bij de volgende halte drinken we een kop koffie, daarmee laten we het onderwerp even los. Vervolgens gaan we het bos in, soms donker, beschermend of dreigend, dan weer open met het zicht op de blauwe lucht en de velden. Aan het eind van de wandeling is er opnieuw de ruimte van de polder.
In feite hebben we een verkenningsreis gemaakt door ons werkende bestaan.
De stap
Nu formuleren we tenminste één stap die we gaan ondernemen. Het gaat om een afspraak met jezelf dus houd het kort en concreet en natuurlijk haalbaar.
Successen behalen bij het ontwikkelen van jouw weg geeft de moed om verder te gaan. De stapjes mogen klein zijn, eigenlijk liever klein dan groot, zo heb je telkens iets te vieren. Voor mij, de loopbaanbegeleider, is het elke keer weer verrassend wat er boven is gekomen, wat mensen ontdekken aan wensen en dan aan zichzelf beloven.
Verandering
Soms hoor ik nog weken later dat de wandelaars dagelijks bezig zijn met een kleine verandering in het ritme van elke dag. Het belangrijkste resultaat is dat er bewust keuzes zijn gemaakt, dat geeft een gevoel van op weg zijn, waarbij de bestemming niet eens zo belangrijk is.
De volgende loopbaanwandeling is op zaterdag 14 april 09.30 tot 12.30 u., er zijn nog plaatsen.
Met hartelijke groet, Corry Verpalen.
